Ik heb een combinatie gemaakt tussen fotografie, 2D & film en heb daarbij gewerkt met het uiten van emoties en hoe de expressie daarbij een grote rol speelt. Zonder woorden kan een gezicht een verhaal vertellen.
Hiervoor heb ik een serie foto’s gemaakt en een manier van tentoonstellen bedacht waarbij je door een enorme stellage van foto’s moet zigzaggen en in elke hoek (wat een afzonderlijk portret vormt) hoor je een ingesproken gedicht van de geportretteerde. Door de setting overlappen deze stemmen elkaar in het in elkaar overgaan van de hoeken.

Voor film kreeg ik de opdracht een bestaand geluidsfragment te kiezen uit een film. Omdat ik de expressie het verhaal wilde laten vertellen heb ik een Japans stuk uit een film gekozen zodat niemand verstaat wat er gezegd wordt, maar dit wel kan aflezen.